ಅದೊಂದು ಊರಾಚೆ ಇರೋ ಸ್ಮಶಾನ. ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದರಿಂದಲೋ ಏನೋ ಅದರ ಬಳಿ ಯಾರೂ ಸುಳಿದಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಕಟ್ಟುಕತೆಗಳೂ ಏನೂ ಕಮ್ಮಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ ಅದರ ಬಳಿ ಹಾದುಹೋದವರು ಒಂದು ವಾರದೊಳಗೆ ರಕ್ತ ಕಾರಿಕೊಂಡು ಸಾಯ್ತಾರಂತೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಹುಣಸೆಮರಗಳಲ್ಲಿ ಹುಣಸೆಹಣ್ಣು ಬಿಡೋದು ನಿಂತು ವರ್ಷಗಳೇ ಆಗಿದೆಯಂತೆ ಹೀಗೆ...ಅದು ನಿಜವೋ ಸುಳ್ಳೋ ಅಂತ ಪರೀಕ್ಷಿಸೋ ಧೈರ್ಯ ಯಾರಿಗಿದ್ದೀತು? ಪಾಪ ಆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕಾದರೂ ಅಷ್ಟೇ, ಆ ಊರಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರನ್ನು ಹೂಳಲು ತಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಜನರ ದರ್ಶನದ ಭಾಗ್ಯ!

ಅವನು ಹುಟ್ಟಾ ಹುಂಬ. "ನಿನ್ ಕೈಲಿ ಆಗಲ್ಲ ಬಿಡು" ಅಂತ ಅವನ ಗೆಳೆಯರು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೋ ಏನೋ ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಆಲೋಚನೆ ಹೊಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸು ಬೇರೆ, ಬಿಸಿ ರಕ್ತ. ಏನಾದರಾಗಲೀ ನೋಡೇಬಿಡೋಣ ಅಂತ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಆ ರಾತ್ರಿ ಒಬ್ಬನೇ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಆಸೆಗಿಂತ ಭಯ ದೊಡ್ಡದು, ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಕೆಟ್ಟ ಕುತೂಹಲ. ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲಿನ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿ, ಇವನು ಮುಳುಗಲು ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅಂತ ಚಡಪಡಿಸತೊಡಗಿದ.

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಸಮಯ. ಯಾರಿಗೂ ಸುಳಿವು ಕೊಡದೆ ಸ್ಮಶಾನದೆಡೆಗೆ ಹೊರಟವನ ಎದೆಯಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದು ಬರೀ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು. ಕೊಂಚವೂ ಭಯವಿಲ್ಲದ ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಅಸಹಜವಾ ಅಂತ ತನಗೆ ತಾನೇ ಕೇಳಿಕೊಂಡ. ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸೋ ತಾಕತ್ತಿರುವುದು ಭ್ರಮೆಗೆ ಮಾತ್ರ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ತಂಗಾಳಿಯ ಸುಂಯ್ ಗುಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇತಗೀತೆ ಕೇಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ಮಂಜಿನ ಮಬ್ಬಿನಲ್ಲಿ ಮೋಹಿನಿಯ ರೂಪ ಕಾಣಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡ. ತಾನು ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಸತ್ತು ಹೋದರೆ ಊರವರ ಕಟ್ಟುಕತೆಗೆ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗುತ್ತದೆ ಅನಿಸಿ ನಕ್ಕ.

ತಕ್ಷಣವೇ ಯಾರು ಸರಿದಂತಾಯಿತು. ಬೆನ್ನ ಹುರಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ನಡುಕ. ದೆವ್ವಭೂತಗಳ ಕಥೆಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಭಯವಲ್ಲ ಅದು, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಆಳವಾದೆದ್ದೆನೋ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು. ಮನಸ್ಸು ಬೇಡವೆನ್ನುತಿದ್ದರೂ ಕಾಲುಗಳು ಆ ಆಕೃತಿ ನಡೆದ ಕಡೆ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ ಅವನು ಆ ಆಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ.

ಅವನ ಎದುರು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ನಿಂತಿದ್ದ!

Still Alive

I have been so irregular on the blog, that I have even lost the right to use the word "sporadic". I dont see that changing soon.

However, I have been writing in Kannada, about films, for the online magazine "Panju". If you can read Kannada and are interested in films, you can read my articles here.
http://www.panjumagazine.com/?category_name=%E0%B2%B8%E0%B2%BF%E0%B2%A8%E0%B2%BF-%E0%B2%B2%E0%B3%8B%E0%B2%95

I am pretty active on Facebook (addicted to unhealthy levels, according to some) so feel free to get connected with me there.
https://www.facebook.com/vasuki.raghavan

So long, blog!

The Walk

I always loved taking leisurely walks here. In spite of being a busy street, the sidewalk is wide and well maintained. The street is lined with big, old trees that takes care of the scorching summer. Walking is always therapeutic, it helps me gather my thoughts and calms me down.

It took me a while to realize that nowadays I had suddenly started walking briskly at one point in the street. When I wondered why I was doing that, I realized it was because of this old beggar woman. No, she was not annoying or shouting like the organized beggars mafia you encounter nowadays at traffic signals. I can handle them easily. This lady did not annoy the pedestrians or shout loudly to grab attention.

This lady was anything but that. The first day I saw her, I took out a few coins out of my wallet, not even bothering to count, and gave it to her. The next time I was in a hurry and I just walked past her pretending to have not seen her. After that, its either one of these two reactions from me, every time I walk there. At times, I have wondered if I should give her a 10 or 20 rupee note, but have not got around to doing that. I have also felt like buying lunch for her, but I am terrified of listening to her voice or even getting to know when was the last time she had eaten.

If you ask me to describe her, I would fail. She wears this faded green saree, she could be the face of any old woman. In fact, I have never had a proper look at her face. Drop the coins and run, has been my mantra. I am scared of looking closely. What if her face resembles my granny's? I am scared, if her silent gaze asks me this tough question - How could you eat the yummy Corn Jalapeno sandwich while I sat on this pavement? I get back to office, wear my headphone, get immersed in work and push her to some remote corner of my mind.

I sometimes wish that the next time I walk on that street, she is not there!

No blog posts from quite sometime, no videos recorded in a long long time. How to address both the issues? Record a video and share that on blog! Pretty good idea, no?

Blogger Template by Blogcrowds